Boekenplank # 3

Voor Boekenplank #3 startte ik met het eerste boek van een nieuwe serie (en tevens het veelbelovend debuut van Belgisch auteur T.M. Manor). Daarna haalde ik een thriller van Chris Carter van de plank, een voor mij tot dan onbekende thrillerauteur.
Als laatste las ik een waargebeurd, aangrijpend Holocaustverhaal, geschreven door
Jeremy Dronfield

Benieuwd naar mijn reviews ? Je vindt ze hieronder .. 

‘WAT DE VERMISTEN ZAGEN’ door T.M. MANOR (fictie, politieroman) – Uitgeverij Crime Series Publishing – 337 blz

Commissaris Thea Ooms, bijnaam De Draak, heeft een twijfelachtige reputatie. Ze volgt haar eigen regels, houdt geen rekening met haar medewerkers en is uit op wraak.
Samen met haar nieuwe collega-assistent wordt ze belast met twee zaken : de ontvoering van een kind en de moord op een tiener.

Ze raakt verzeild in de onderwereld van bedrog en macht. Niemand vertelt de waarheid en familiegeheimen worden blootgesteld.
Om het mysterie te ontrafelen moet ze in het verleden van beruchte moordenaars duiken. Dan kruist ze het pad van een huurling die eveneens op zoek is naar het kind en de dader.

Wat de vermisten zagen‘ is het debuutboek van T.M. Manor. En meteen het eerste deel in de reeks rond Commissaris Thea Ooms. Nieuwe auteur ? Nieuwe reeks ? Het maakt me altijd benieuwd !

Het verhaal :

Het verhaal begint met een korte proloog : er wordt een lichaam gedumpt … 
Daarna maken we kennis met commissaris Thea Ooms, haar team en haar leidinggevende chef. Er heerst geen aangename sfeer op de dienst, en dat is vooral te wijten aan de reputatie van Ooms, die er beter bekend staat als ‘de Draak’. Ze eist veel van haar team, ze hanteert haar eigen regels en kan erg cynisch uit de hoek komen.

Met haar nieuwe collega-assistent Lucas De Prins (haar tegenpool : knap en sympathiek), wordt ze op de zaak van een vermiste achtjarige jongen gezet. Het onderzoek wordt een race tegen de klok, vooral wanneer een huurmoordenaar opduikt met als opdracht : het kind terug naar zijn ouders brengen en de dader op een pijnlijke en dodelijke manier te straffen. Ook de zaak van een vermoorde tiener wordt hen toegewezen, waardoor ze in een wereld van macht, geweld, orgaanhandel en illegale gevechten terecht komen.
Hebben de twee zaken iets met elkaar te maken? En wie is die huurmoordenaar, bijnaam ‘De Krankzinnige’, toch ?

Schrijfstijl :

T.M. Manor gebruikt veel dialogen, waardoor het boek vlot leest. De korte maar goed geschreven proloog maakt je als lezer al meteen nieuwsgierig naar wat er te gebeuren staat. De spanning wordt mooi opgebouwd. 
Het personage van commissaris Thea Ooms wordt goed uitgewerkt. Je kan je zo een beeld vormen van hoe ze er zou kunnen uitzien en hoe ze zich gedraagt. Al hangt er in dit eerste boek nog een waas van mysterie rond haar. Welke rugzak uit het verleden draagt ze mee ?

Er is ook plaats voor enkele grappige passages in het boek. Sarcasme vind je dan weer terug in het regelmatig gekibbel tussen Ooms en arts-patholoog Veronique, waardoor ik vaak een glimlach op het gezicht had tijdens het lezen. Ook hier zag ik het zo voor me gebeuren. 😊

Slim bekeken van de auteur ook om, naar het einde toe, een briefing op kantoor te houden, met een samenvatting van beide zaken. Het vormt gelijk een briefing voor de lezer, zodat je zeker goed mee blijft met het plot!

Met de proloog maakt T.M. Manor je benieuwd naar het verhaal. Met de verrassende epiloog maakt de auteur je benieuwd naar het vervolg !

Mijn mening :

Wat de vermisten zagen‘ is een sterk debuut van deze auteur. Ik hield van de plotveranderingen die het verhaald spannend houden. T.M. Manor zorgt ook dat je met vragen blijft zitten. Over Lucas De Prins bijvoorbeeld die als kind blijkbaar in contact kwam met Ooms. Hoe? Waarom? Was hij misschien zelf slachtoffer van een ontvoering? 
Maar ook bij Thea Ooms blijf ik nieuwsgierig achter. Waarom is ze zo verzuurd en cynisch geworden ? En hoe gaat het verder met haar na die verrassende epiloog?

Het is duidelijk dat er stof is voor een tweede boek over commissaris Thea Ooms en haar collega Lucas De Prins. Ik ben alvast heel benieuwd naar deel 2 van deze nieuwe reeks !

TIP : 

Auteur T.M. MANOR heeft haar eigen website. Ga er zeker eens een kijkje nemen. Je vindt er niet alleen een leuk interview met de auteur, maar je krijgt ook meer info over de personages en de plekken die een rol spelen in ‘Wat de vermisten zagen‘.

‘HANDTEKENING VAN HET KWAAD’ door Chris CARTER – (fictie, thriller) Uitgeverij Harper Collins – 348 blz

Als de politie in een verlaten buitenhuis het toegetakelde lichaam van een jonge vrouw vindt, wordt de hulp van profiler Robert Hunter ingeroepen.

In de nek van het slachtoffer is een vreemd teken zichtbaar : een dubbel kruis, de handtekening van een seriemoordenaar die Robert Hunter twee jaar eerder arresteerde, waarna de dader de doodstraf kreeg.

Is er er copycat actief die het werk van zijn voorganger eert ? Of is de echte dader nooit veroordeeld en begint hij opnieuw zijn genadeloze spel? Robert Hunter en zijn partner Carlos Garcia vechten tegen de tijd in hun strijd om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen …

De titel en de korte inhoud op de achterflap spraken me meteen genoeg aan om dit boek te kopen.  ‘Handtekening van het kwaad‘ is het eerste boek van een serie rond rechercheur/profiler Robert Hunter. 

Het verhaal :

‘Handtekening van het kwaad‘ begint met twee korte, spannende hoofdstukken die meteen de toon zetten. Rechercheur Robert Hunter krijgt een telefoontje dat hem onmiddellijk en in paniek naar een locatie in Los Angeles brengt. Eenmaal daar merkt hij dat er een spel van leven of dood met hem wordt gespeeld.

Na die twee inleidende hoofdstukjes gaan we terug in de tijd, naar 5 weken eerder. Het gruwelijk verminkte lijk waarvoor Hunter en zijn nieuwe partner Carlos García worden opgeroepen, vertoont een raar teken in de nek, twee op elkaar staande kruisen. Hunter denkt meteen aan de Crucifix killer die 2 jaar eerder opgepakt en ter dood veroordeeld werd.

Hunter heeft steeds getwijfeld of de man, ondanks de bewijslast en zijn bekentenis, wel de echte Crucifix killer was. Nu blijkt een onschuldig man ter dood veroordeeld te zijn, en de echte killer na enkele jaren stilte, zijn ‘werk’ verder te zetten. Het wordt een race tegen de tijd om deze sociopaat, die blijkbaar ontzettend geniet van het ontvoeren, martelen en doden van zijn slachtoffers, te pakken te krijgen.

Schrijfstijl

Chris Carter heeft een aangename, vloeiende schrijfstijl. Hierdoor ging ik helemaal mee in het verhaal. Hij weet er niet alleen de spanning in te houden, maar ook op te bouwen.

Carter maakt er een heus kat-en-muisspel van. Zo spannend dat ik tweemaal het boek even opzij moest leggen. Ik begon gewoon veel te snel te lezen om toch maar rap-rap te weten hoe bepaalde acties zouden eindigen ! 😄

Door middel van flashbacks kom je ook meer te weten over de zaak van de Crucifixkiller.
En wanneer Hunter eindelijk alle puzzelstukjes bij elkaar weet te leggen, lukt het Chris Carter om, samen met jou die puzzelstukjes te ontbloten, doch zonder er echt een naam op te plakken. ‘Grrr‘, dacht ik, ‘zeg nu toch eindelijk wie die Crucifixkiller is!‘  Goed gedaan dus van de auteur ! 👍
En dan heb ik het nog niet over die spannende apotheose !

Mijn mening

Zoals gezegd begint ‘Handtekening van het kwaad‘ met twee korte, spannende hoofdstukjes. De toon is inderdaad meteen gezet, maar vind ik tegelijkertijd toch ook wel een spoiler alert.
De verrassing is er immers af wanneer je in het boek aan die bewuste passage komt. Het voelde wat zoals bij sommige filmtrailers die al een deel van het verhaal verraden, waarbij je dat liever nog niet had geweten.

Wie de échte Crucifixkiller was, had ik anderzijds niet zien aankomen. Dat vind ik persoonlijk dan steeds weer een pluim waard voor de auteur.

Ik kan bijgevolg besluiten dat ik genoten heb van deze ‘Handtekening van het kwaad‘, en van de schrijfstijl van Chris Carter. En daarom heb ik hem toch ook maar op mijn “Te volgen-lijst” bijgevoegd, net als de eerder genoemde T.M. Manor. 😊

TIP :

Ook Chris Carter heeft zijn eigen website (klik HIER) waar je meer informatie vindt over de auteur en zijn boeken.
Ondertussen verschenen er blijkbaar al 10 boeken met rechercheur Robert Hunter (wel nog niet allemaal vertaald in het Nederlands).

‘DE JONGEN DIE ZIJN VADER NAAR AUSCHWITZ VOLGDE’ door Jeremy Dronfield – (non-fictie) –  Uitgeverij Meulenhoff Boekerij bv – 367 blz

In 1939 werden Gustav Kleinmann en zijn 16-jarige zoon Fritz samen met honderden andere Joodse mannen gearresteerd door de SS. Losgerukt van hun familie werden Gustav en Fritz in eerste instantie naar Buchenwald in Duitsland gestuurd, waar op dat moment het beruchte concentratiekamp nog gebouwd moest worden.
Dit is het begin van een oorlogsverhaal dat zijn weerga niet kent. Gustav en Fritz werden gedwongen om te helpen Buchenwald te bouwen. Ze deden loodzwaar werk in de steengroeve van het kamp waar veel dwangarbeiders stierven. Toen de ouder wordende Gustav en 400 andere Joden werden geselecteerd voor overplaatsing naar het angstaanjagende Auschwitz, bood Fritz zich ook aan voor het transport. Zo begon een nieuwe beproeving voor hen allebei, nog wreder en gruwelijker dan hun ervaringen tot dan toe.

Dit boek lag al zo’n 2 jaar ongelezen in mijn boekenkast. Niet dat ik spijt had van mijn aankoop, maar ik wist dat het een zware dobber zou worden. Het feit dat ik op voorhand wist dat vader en zoon beiden de hel overleefden, trok me uiteindelijk over de streep om het te lezen ….

Het verhaal :

De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde is het relaas van Gustav Kleinmann en zijn zoon Fritz. Ze zaten zo’n 6 jaar in 5 verschillende concentratiekampen, gaande van Buchenwald over Auschwitz, tot en met Mauthausen. 

Na een proloog gaat het verhaal terug naar 7 jaar eerder, en lees je hoe een vreedzaam leven in Wenen in korte tijd overging in Jodenhaat en horror wanneer Oostenrijk bij Duitsland ingelijfd wordt. Gustav en Fritz werden door de SS gearresteerd. Moeder Tini slaagde er ondanks alle tegenwerkingen toch nog in haar oudste dochter Edith en haar jongste zoon Kurt veilig naar het buitenland te sturen. Zij en de jongste dochter Herta werden later echter opgepakt en met duizenden anderen naar een vernietigingskamp gedeporteerd.

Het verhaal vertelt afwisselend over het leven in de kampen, met de mishandelingen en vernederingen alom, en het leven van voor de oorlog (met onder andere herinneringen over de onbezorgde jeugd van Fritz, de trouwdag van Gustav en Tini, en de herinneringen van de zus en broer van Fritz …)

In ‘De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde‘ lees je hoe Gustav en Fritz in de kampen te maken krijgen met, en/of ooggetuige zijn van verschrikkelijke dingen zoals ontbering, folteringen en moorden. Zelf zijn ze meermaals aan de dood ontsnapt.

Maar in het boek wordt ook verteld over vriendschappen die in de kampen gesloten werden, en over de solidariteit onder de krijgsgevangenen. Ook over burgers die hen toch wat proberen te helpen waar ze kunnen lezen we meer.

Zowel Gustav als zijn zoon Fritz overleven de Holocaust en nemen de draad van het leven zo goed als mogelijk weer op. Ze worden zelfs herenigd met Edith en Kurt, die beiden in het buitenland opgroeiden.

Gustav Kleinmann stierf op 1 mei 1976, de dag voor zijn 85ste verjaardag. Fritz Kleinmann stierf op 20 januari 2009. Hij werd 85.

Schrijfstijl :

De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde‘ gaat vooral over de drang om te overleven, en de band tussen vader en zoon Kleinmann die hen de moed gaf om door deze beproeving te komen.

De vlotte schrijfstijl van de auteur legt die band, maar ook het vreselijk leven in de kampen, op dusdanige manier vast dat je het helemaal voor je ziet.
Als je bovendien (zoals ik het deed), vooraf de foto’s in het midden van het boek bekijkt, wordt het allemaal nog echter en tastbaarder, omdat je een beeld hebt van hoe de familie er uitzag.

Jeremy Dronfield schreef het boek aan de hand van het dagboek van Gustav Kleinmann (geschreven tussen oktober 1939 en juli 1945) en de autobiografie van Fritz Kleinmann.
Maar door de bronnen en noten die in het boek vermeld staan (een 55 pagina’s tellende lijst achterin het boek!),  krijg je tevens een idee van het gigantisch opzoekingswerk dat Dronfield, die historicus is, verrichtte. Waardoor het ook echt een historisch boek geworden is. Dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn op alle scholen…

Mijn mening

Er zijn veel holocaustverhalen geschreven, maar dit ! Ik heb het boek enkele keren opzij moeten leggen omdat ik het sadisme en de beestachtigheid waar de gevangenen mee te maken kregen niet meer verder kon lezen, en er even afstand van moest nemen.

‘De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde’ is een boek dat ik niet snel zal vergeten. Het is gewoon niet te vatten waar Gustav, Fritz en alle andere overlevenden de kracht bleven halen om die horror jaren te doorstaan en in leven te blijven.

En met de oorlog die momenteel gaande is in Oekraïne, liet het boek me al helemaal achter met een wrange nasmaak.
De mensheid heeft helaas duidelijk niets geleerd uit het verleden … 😞

Tot zover deze ‘Boekenplank #3’. Ook nu kijk ik alweer uit naar jullie reacties. Hebben jullie één van deze drie boeken gelezen ? Spreken ze jullie aan ? Laat het me gerust in een reactie hieronder weten. 

NOG EVEN DIT …

Heb je mijn Boekenplank # 2 gemist ? Klik dan HIER en je komt meteen op de juiste plek terecht
Boekenplank #1 kan je dan weer (her)lezen door HIER te klikken

Of misschien zoek je nog wat extra leesinspiratie ? Kijk dan eens in het overzicht van mijn boekenplanken uit 2021. Via deze LINK link ben je er meteen en krijg je een mooi overzicht. 🤩

Oh ja, wil je op de hoogte gehouden worden van mijn nieuwe blogberichten ? Als je het inschrijfformulier invult krijg je automatisch mijn nieuwsbrief bij het verschijnen van een nieuwe post. Handig toch ? 🤩

Of volg mijn FB-pagina en/of mijn Instagramprofiel. Klik hiervoor simpelweg op de betreffende buttons die je bovenaan elk blogbericht en/of op de Homepage vindt.

HIER ga je terug naar mijn Homepage.

6 gedachten over “Boekenplank # 3”

  1. Els Van Herp

    De jongen die zijn vader volgde ga ik zeker eens lezen…ik las ooit “Treblinka” en “In naam van al de mijne” twee beklijvende boeken.

    1. ‘Treblinka’ en ‘In naam van al de mijne’ zullen inderdaad ook beklijvende boeken zijn. Misschien lees ik die ooit nog wel eens, maar voorlopig hangt ‘De jongen die zijn vader volgde’ nog te vast in mijn hoofd….

  2. Mieke De Brabanter

    Een thriller of trieste verhalen lezen, is niet mijn ding, wat niet wil zeggen dat jij de verhalen niet mooi verwoordt…

    1. Bedankt voor je reactie Mieke. Ik lees ook wel andere boeken hoor ☺️ Kijk maar eens in mijn ‘Boekenplanken’ van de rubriek Boekenpraat. De Zeven Zusters romans passeren ook de revue, er is o.a. het boek van journalist Patrick Van Gompel en nog andere. Thrillers blijven wel mijn favorietjes. En suggesties blijven natuurlijk ook altijd welkom ! ????

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.