Na 4 dagen Zuid-Afrika (klik HIER voor het verslag), bracht het tweede deel van onze Afrika rondreis ons naar NAMIBIË.
In deze blog neem ik je onder andere mee naar de Fish River Canyon, Lüderitz, spookstad Kolmanskop, Sossusvlei, en nog veel meer verrassende plekken.
Meer weten? Lees dan zeker verder … 
DAG 5 : GRENSOVERGANG ZUID-AFRIKA NAAR NAMIBIE
Onze gids waarschuwde ons gisteravond al : bij de grensovergang zouden we het nodige geduld aan de dag moeten leggen, ‘het gaat er allemaal nogal traag aan toe‘.
En hij had gelijk! Het werd een heel avontuur!
Aan Zuid-Afrikaanse zijde kregen we 3 stempels om het land te verlaten. Drie kilometer verderop : wachten op stempels om Namibië binnen te mogen.
Een alerte beambte merkte echter dat een van onze medereizigers een Zuid-Afrikaanse stempel te weinig had.
Dus : retour naar die grenspost voor de ontbrekende stempel, om daarna weer aan te schuiven aan de Namibische grenspost…
Daarmee was de kous nog niet af, want ook de bus moest nog door een scanner.
Anderhalf uur zou het uiteindelijk duren om de grens over te steken. Waarna we opgelucht onze reis konden verderzetten en klaar waren om Namibië te ontdekken… 
In het zuidelijk deel van Namibië bestaan de landschappen voornamelijk uit open vlaktes. Boerderijen van meer dan 40.000 ha (jawel!) zijn hier geen uitzondering.
Veel bedrijvigheid is hier dan ook niet te merken. Onderweg zagen we wel af en toe wat springbokken links en rechts van de baan, of voor de bus.
Foto’s nemen van de beestjes was een hele opdracht, want ze zijn oh zo snel !
THE MIDDLE OF NOWHERE
We hadden een lange rit voor de boeg richting Ai-Ais.
Gelukkig maakte onze gids enkele leuke tussenstops om de beentjes te strekken, en ons te laten genieten van speciale plekken.
Zoals hier, waar we konden ervaren wat je voelt in het midden van nergens. Een plek waar je niets, maar dan ook niets hoort. Indrukwekkend! We werden er zelf ook stil van…
FISH RIVER CANYON
Persoonlijk keek ik erg uit naar dit bezoek, en het is inderdaad een van de hoogtepunten van mijn reis geworden.
De Fish River Canyon is de tweede grootste canyon ter wereld (na de Grand Canyon in Arizona). Het is meteen ook een van de grote natuurwonderen van Afrika.
De kloof is circa 160 km lang, tot 27 km breed en is op sommige plaatsen wel 500 meter diep !
De bus bracht ons tot Main Viewpoint, het uitkijkpunt met picknickplaats. Vanaf daar wandelden we zo’n 1,5 km langs de rand van de canyon, tot aan het punt waar we weer opgepikt zouden worden.
Dat het 38 gr was deerde me eigenlijk niet, omdat ik zo opgeslorpt werd door, en zo genoot van de adembenemende uitzichten.
Dit machtig natuurfenomeen gaat me ZO bijblijven! Je kan toch niet anders dan stil worden bij deze pracht? 
Overnachten deden we op zo’n 20 km van de Fish River Canyon, in het Canyon Village Lodge Grondwana.
En ook hier weer : wow! Wat een prachtige locatie met uitzicht op het Gondwana Canyon Park. Maar oordeel zelf : het ruige landschap, de rotsformaties rond de lodges die helemaal opgaan in de omgeving.
Na een avondwandeling, met een prachtige zonsondergang als toemaatje, was het heerlijk om buiten te dineren onder een heldere sterrenhemel. Zonder licht- of luchtvervuiling. Op zo’n plek word je vanzelf zen, toch?
DAG 6 : ONDERWEG NAAR LÜDERITZ
Natuurlijk was ik er me van bewust dat Afrika groot is. Maar het is pas wanneer je erdoorheen rijdt, dat je je pas realiseert HOE groot dit continent effectief is!
Er zijn vaak grote afstanden te overbruggen. Vandaag, op weg naar Luderitz, moesten we alweer zo’n 350 km rijden.
Onderweg konden we gelukkig van mooie landschappen rondom ons genieten. Zoals deze rotsengroep, ontstaan door vulkanische uitbarstingen.
Onze gids vertelde dat je aan de rotsen kan zien hoeveel uitbarstingen er hier geweest zijn. Elke lijn was een uitbarsting. En hoe donkerder de lijn, hoe heviger de vulkaanuitbarsting.
Dat lijken er mij hier heel wat in elk geval! 
En wat vind je van dit landschap? Prachtig toch al die verschillende kleurenlagen?
Na al dat moois onderweg, bereikten we ons einddoel van de dag : Lüderitz, een havenstadje aan de Atlantische Oceaan.
De temperatuur van 29 graden zorgde al meteen voor een aangename verkoeling na de hitte van de afgelopen dagen, waarbij het kwik vaak steeg tot 35 en zelfs 41 graden.
OVER LÜDERITZ
Zoals de naam al doet vermoeden is Lüderitz een voormalige Duitse kolonie.
Lüderitz werd in de 19de eeuw als eerste Duitse nederzetting in de Namibwoestijn gesticht door Adolf Lüderitz .
De stad werd ook ‘de Diamant van Namibië’ genoemd, nadat er toevallig diamanten werden ontdekt, en er een bloeiende diamanthandel ontstond (maar daarover later meer…)
Tijdens onze wandeling door Lüderitz zagen we nog sporen van de voormalige Duitse bezetting. Zo waren er bijvoorbeeld heel wat Duitse straatnamen.
En ook de Felsenkirche bovenop de Diamantberg is met haar spitse toren in Duitse stijl gebouwd.
De kerk was op het moment van ons bezoek echter gesloten (en blijkt bij navraag vaker dicht dan open te zijn, omdat de verantwoordelijke niet heel gemotiveerd is om zijn taak te vervullen 
).
We konden de kerk dan ook enkel van buitenaf bekijken, maar ondertussen ook genieten van een mooi uitzicht op de Oceaan en op Lüderitz zelf.
GOERKE-HAUS
Ook het Goerke-Haus getuigt van Duitse invloed. In dit imposante Art Nouveau-huis van 1909 woonde destijds luitenant Hans Goerke.
Je kan je wel voorstellen dat het voor die tijd een extravagant huis was, met 2 verdiepingen, een torenkamer en een kelder, wat destijds heel uitzonderlijk was.
Hoewel het indrukwekkend oogt, was ik er persoonlijk niet zo van onder de indruk, ook al omdat je het enkel van buitenaf mag bekijken. Vroeger kon een bezoek blijkbaar wel.
Voor de volledigheid wil ik dit toch meegeven voor het geval je in de buurt zou zijn.
DAG 7 : KOLMANSKOP
Na het ontbijt reden we een eindje terug richting binnenland voor een begeleid bezoek aan Kolmanskop (Kolmanskuppe), een verlaten diamantstadje tussen het zand van de Namib woestijn.
In 1907 werden hier diamanten ontdekt. De diamanten waren gemakkelijk te vinden, ze lagen slechts een meter diep en waren bijna letterlijk voor het oprapen.
Het gevolg laat zich raden : een ware diamantkoorts ! Waarna Kolmanskop werd gebouwd als nederzetting voor het personeel van de diamantfirma.
SPOOKSTAD
Maar ook aan deze handel kwam een eind. De diamanten raakten grotendeels op, en de handel stortte in elkaar, mede vanwege de Eerste Wereldoorlog.
Wat overblijft is een spookstad. Kolmanskop liep leeg, en de natuur neemt langzaam maar zeker haar plek weer in.
De vroegere huisjes staan echter nog overeind. Tijdens de rondleiding in Kolmanskop, met bezichtiging van enkele huisjes, leerden we veel over de dagelijkse gang van zaken in die tijd.
Alles leek hier aanwezig te zijn. Er was een spoorweg, een elektriciteitscentrale en zelfs een ijsfabriek. Ook voor ontspanning werd gezorgd: er was een theater, een sportzaal en zelfs een bowlingbaan.
Na de geleide toer mochten we nog een uurtje rondwandelen tussen de huizen.
Indrukwekkend te zien hoe de natuur zijn plek hier weer aan het innemen is, hoe het zand zich tegen de huizen opstapelt en binnen dringt.
Soms moet je bijna kruipen om een huis binnen te gaan. Overal, tegen de gevels, binnen in de huizen, stapelt het zand zich op. Hieronder zie je hoe de huizen stilaan ingenomen worden door het zand.
Het is de dagelijkse stevige namiddagwind die het zand het dorp in jaagt. Daarom kan je deze plek ook enkel bezoeken tussen 8 en 13 uur.
Hier rondlopen was een mooie ervaring. Ongelooflijk hoe de natuur een plek kan veranderen in een honderdtal jaar. Van een kleine rijke stad tot een spookdorp. Ooit zal Kolmanskop verdwenen zijn.
Maar wij zullen er toch maar geweest zijn…
GARUB PAN EN DE WOESTIJNPAARDEN
Na ons bezoek aan Kolmanskop was het tijd om door te rijden naar Aus, onze eindbestemming voor vandaag.
Maar eerst maakten we nog een stop bij de drinkplaats in Garub. Vanuit een schuilplaats observeerden we de waterplek.
Vaak zie je hier woestijnpaarden. Deze dieren zijn nazaten van de legerpaarden die door de Duitsers werden achtergelaten tijdens de Eerste Wereldoorlog.
De paarden hebben zich, tegen alle verwachtingen in, wonderwel kunnen aanpassen aan een leven in de dorre vlakte van de Namib woestijn. Ze leven er in volle vrijheid, volgens hun eigen regels.
Hoewel we op een respectabele afstand stonden, viel het ons op hoe de dieren ons waakzaam in de gaten hielden, op hun hoede voor mogelijk gevaar…
We hadden gehoopt een van de grote kuddes te zien, maar ditmaal waren er slechts enkele paarden, struisvogels en springbokken aanwezig.
Tja, dat is ook het mooie er aan; zo gaat het natuurlijk als ze in de vrije natuur kunnen leven hé.
Overnachten deden we ditmaal in het Bahnhof Hotel in Aus. Een B&B met heel vriendelijk personeel.
En ook hier merk je nog de Duitse invloeden: je kan er zelfs terecht voor lekker Duits gebak: Schwartzwald Torte !
DAG 8 : EEN OVERGANGSETAPPE, MAAR…
De gids vertelde ons gisteravond dat dag 8 een overgangsetappe van zo’n 350 km zou worden.
Geen probleem, we waren inmiddels gewend aan de lange ritten, hoewel ze de laatste dagen steeds vaker over hobbelige grindwegen gingen.
Daarnaast kenden we Herman nu goed genoeg om te verwachten dat hij ergens wel een interessante tussenstop zou plannen. 😊
En inderdaad. De eerste stop op weg naar Aus was meteen één van de bezienswaardigheden die me het meest zullen bijblijven.
We zagen het al van ver, maar toen we uitstapten en naar deze kameeldorenboom wandelden, viel onze mond open van verbazing.
VERZAMELNESTEN
Aan de boom hing een enorm nest, gemaakt door vogels die in Afrika bekend staan als ‘verzamelvogels’, in wezen de republikeinwever.
Als je weet dat deze vogeltjes in kolonies leven die bestaan uit minstens 60 vogels, maar vaak oplopend tot rond de 500 vogels, en ze allemaal in dit soort nesten huizen, begrijp je meteen waarom zij ook ‘social weavers’ worden genoemd.
Eigenlijk is dit dus een voorloper van het cohousing systeem. ☺️
Zie hier weer een staaltje wonderbaarlijke natuur.
De republikeinwever lijkt trouwens een beetje op onze Europese huismus hé?
De republikeinwevers bouwen dit gezamenlijk nest aan bomen. Het wordt vele jaren achtereen gebruikt.
Je vindt deze ‘verzamelnesten’ verspreid over zowel Namibië en Botswana.
HET NEST
Elk ‘gezinnetje’ beschikt over een eigen ingang. Aan de onderkant van zo’n groot nest zijn alle ingangen duidelijk zichtbaar. Ook hier weer dienen de gaten aan de onderkant van het nest ter bescherming tegen slangen.
Ieder seizoen wordt het nest ook groter, omdat de jongen doorgaans in dezelfde kolonie blijven.
Sommige nesten kunnen wel 7 meter groot worden en een gewicht van meer dan 1 ton hebben ! Het is dan ook niet ongebruikelijk om een geknakte boom te zien die bezweken is onder dit enorme gewicht.
In dat geval verplaatst de hele kolonie zich, en herbegint ze met de opbouw van een nieuw nest.
OP NAAR SOSSUSVLEI
De rest van onze rit bestond vooral uit het spotten van eenzame zebra’s hier en daar, en het rijden door verlaten gebieden, waar we toch nog steeds prachtige foto’s konden maken.
Het einde van deze rit hadden we dan weer absoluut niet zien aankomen.
Na nog heel wat geschud op gravelwegen, en links en rechts meer en meer zand, doemde het Le Mirage Resort & Spa in Sossusvlei op. Als je van ver komt aangereden en na al dat zand, lijkt het inderdaad wel een ‘mirage‘ 
Een prachtig viersterrenhotel doemde voor ons op, temidden de Namib-woestijn, waar we twee nachten zouden verblijven.
DAG 9 : SOSSUSVLEI
Vandaag op de planning : de omgeving rond Sossusvlei, Dooivlei en Duin 45 verkennen.
De temperatuur zou vandaag alweer oplopen tot 42 graden! Om de grote hitte te vermijden in de Namib woestijn, vertrokken we dan ook reeds om 6 uur ‘s morgens.
Wat ons meteen de gelegenheid gaf deze prachtige zonsopgang in de Namib woestijn te bewonderen.
SOSSUSVLEI EN DOOIVLEI
De bus bracht ons tot Sossusvlei, maar voor de laatste 6 km moesten we overstappen in 4 x 4’s, omdat enkel die ons tot aan ons doel konden brengen.
De Sossusvlei maakt deel uit van de Namibwoestijn, de oudste woestijn ter wereld trouwens.
De belangrijkste bezienswaardigheden van de Namib zijn ongetwijfeld de reusachtige zandduinen, die wel tot 100 m hoog kunnen zijn !
Heel mooi om zien is hoe de reusachtige zandduinen naargelang het uur van de dag, van rood naar geel kleuren.
Gewapend met zonnehoed en water beklommen we bij Dooivlei een duin van zo’n 45-50 meter hoog.
Het werd een pittige tocht door het mulle zand, maar echt een leuke ervaring.
Ik kon het niet helpen : plots dacht ik aan die ene filmscène die ik ooit zag : uitgedroogd proberen te overleven in de woestijn, een duin beklimmen in de hoop daarna een oase te vinden, en dan dit : een uitgedroogd meer…😱
En de klim was het waard, want boven de duin krijg je een mooi zicht op de omgeving en … op een uitgedroogde oase met her en der boomstompen : de Dooivlei dus…
Bekomen van de tocht deden we tijdens een picknick (lees : laat ontbijt) bij Duin 45, die zo’n 85 meter hoog is.
Twee van onze medereizigers gingen de uitdaging aan en klommen tot boven.
Ik beperkte me wijselijk tot pakweg halfweg.
Daarna verkoos ik om samen met de rest van de groep, onder de schaduw van een eenzame boom toe te kijken.
De temperatuur begon intussen immers al aardig op te lopen.
SESRIEM CANYON
Laatste wapenfeit van de dag : Sesriem Canyon.
De naam Sesriem is gegeven door Afrikaner boeren die hier met hun ossen kwamen om water te putten, en zes riemen aan elkaar moesten knopen om het water uit de put te halen.
Dit is een mooie canyon van zo’n kilometer lang en op sommige plekken tot 30 meter diep. De canyon is uitgeslepen door het water van de Tsauchab rivier.
In de zomerperiode staat de rivier meestal droog en kan je gewoon door de canyon stappen.
Wij hadden dus geluk en konden op de bodem van de kloof gaan wandelen. Het was vooral indrukwekkend en heel bijzonder om de rotswanden van onderaf te bekijken. En het was er bovendien aangenaam koel!
Let vooral ook bij de tweede foto op de mensen op de voorgrond. Het geeft je een idee van hoe diep de Canyon wel is !
Hier en daar kwam er dan wel wat klauterwerk aan te pas, maar het was het oh zo waard hier rond te lopen.
Na het bezoek aan Sesriem Canyon keerden we terug naar het hotel. Intussen was de temperatuur alweer opgelopen tot 40 graden! De geplande vrije namiddag was dan ook zeer welkom.
Wij maakten alvast van de gelegenheid gebruik om onszelf te trakteren op een heerlijke, ontspannende en deugddoende massage in het hotel.
DAG 10 : DE KALAHARI WOESTIJN
Van de ene woestijn naar de andere! 
Vandaag verlieten we de Sossusvlei en ruilden we de Namib voor de Kalahari woestijn, die zich uitspreidt over delen van Zuid-Afrika, Namibië en Botswana.
Kenmerkend voor de Kalahariwoestijn zijn de rode duinen en uitgestrekte landschappen. Er valt hier ook meer regen dan in andere woestijnen, waardoor je er ook meer groen aantreft : stukken grasland, struiken en bomen.
Eigenlijk kan je de Kalahari hierdoor als een halfwoestijn bestempelen.
Onze bestemming was het 10.000 ha grote natuurreservaat ‘Intu Afrika Kalahari’.
Na het inchecken in het Zebra Kalahari Tented Lodge, waar we bij aankomst alweer getrakteerd werden op een welgekomen verfrissend drankje en doekje, konden we in de late namiddag meteen aan onze eerste safaritocht van de reis beginnen !
SAFARITOCHT
Wat een leuke ervaring! Een jeep tour van meer dan 2 uur. Bovendien deelde ons nog jonge gids graag zijn passie voor de lokale fauna en flora. En hij had blijkbaar een arendsblik, want we moesten soms goed zoeken naar de dieren die hij spotte. 
De dieren zijn soms zo goed gecamoufleerd dat ze haast volledig opgaan in de natuur.
Tijdens onze eerste safari konden we zo onder andere springbokken, zebra’s, elanden, struisvogels, neushoorns en giraffen spotten.
Spijtig genoeg zijn ze niet makkelijk vast te leggen op foto’s, wegens schichtig en snel. Hieronder toch wat beelden. En het was in elk geval genieten in het kwadraat!
Maar er kwam nog meer moois!
Na de safaritocht bracht onze chauffeur ons naar de top van een duin, waar we met de hele groep verwend werden met een ‘skemerkelkie‘ (lees : een aperitiefje bij zonsondergang), gevolgd door een heus diner onder de blote hemel, te midden van de Kalahari woestijn.
Prachtige locatie, mooie tafel, lekker eten van op de ‘braai‘ (barbecue) en een leuke sfeer. Wat een geweldige ervaring alweer …
DAG 11 : HARNAS WILDLIFE FOUNDATION
Vandaag stond er weer een lange rit op het programma naar onze volgende bestemming in het oosten van Namibië.
Tja, wil je Afrika ontdekken, moet je nu eenmaal kilometers vreten hé. Ondertussen waren we het al gewoon, niemand maakte er dan ook een punt van.
Af en toe zorgden dieren langs de weg trouwens voor een aangename afwisseling tijdens de rit.
OVER DE FOUNDATION
De Harnas Wildlife Foundation ligt op zo’n 300 km ten oosten van Windhoek, vlakbij Gobabis. De Foundation is een liefdadigheidsorganisatie en een van de weinige weeshuizen en opvangcentra voor wilde dieren.
Meer dan 300 dieren leven in dit 10.000 ha beschermd natuurpark. Je vindt hier leeuwen, krokodillen, bavianen, stokstaartjes, en nog veel meer.
LEEUWENGEBRUL
Net voor zonsondergang reed een gids van de Foundation ons per jeep het park in, om er bij het gebrul van leeuwen, te genieten van de zonsondergang en een aperitief.
De hier opgevangen leeuwen kunnen het om diverse redenen niet meer aarden in de vrije natuur. Ze hebben hier gelukkig elk wel hun eigen, ruim territorium gekregen.
En wow, is dat gebrul van leeuwen indrukwekkend zeg !! Er begint er een, en de anderen brullen meteen vanuit hun territorium terug. Zo komt een ware conversatie op gang…
Toen we terug naar de lodge gebracht werden, kwamen we voorbij een leeuw alleen.
Onze chauffeur vertelde dat deze leeuw vorig jaar zijn broer verloren heeft. Soms hoor je hem ‘s nacht kort brullen. In tegenstelling tot het avondgebrul waar we getuige van waren, reageren de andere leeuwen er ‘s nachts niet op, omdat ze begrijpen waarom hij brult : hij treurt om zijn broer.
Om 3.50 uur hoorde ik hem inderdaad tweemaal kort brullen, daarna werd het weer stil. Als dierenliefhebster had ik er wel wat hartzeer bij. Maar ook dit is natuur…
Rond 7 uur ‘s morgens begonnen de andere leeuwen dan weer kort naar elkaar toe brullen, als om elkaar een goedemorgen te wensen.
DAG 12 : OP BEZOEK BIJ DE SAN
WIE ZIJN DE SAN ?
De San zijn in onze contreien beter bekend als de ‘Bosjesmannen’. Ze leven geïsoleerd, zonder voorzieningen, en maken gebruik van alles wat in de natuur te vinden is.
Slechts weinigen leven echter nog volgens hun traditionele cultuur. Velen vinden dit leven te zwaar en leven nu gedeeltelijk of volledig in bewoonde gebieden, waar ze op boerderijen werken.
Ook op de Foundation werken San. Ongeveer 90% van hun medewerkers zijn mensen uit de San-gemeenschap. Ze werken er in de lodge zelf, zorgen voor het onderhoud van de dieren, of werken als chauffeur en gids voor de toeristen.
WANDELING MET DE SAN
Wij besloten deze ochtend deel te nemen aan de optionele wandeling met de San. Het leek mij boeiend om hun leefwereld te leren kennen.
We werden opgehaald door de gids van de Foundation die ons gisteren ook al rondreed. Hij bracht ons naar de San die op het domein wonen.
Vermits hij zelf een San is, kon hij ons ook perfect vertalen wat ze zeiden, en sprak hen zelfs toe in de kliktaal die zo uniek is dit. Een klik kan bovendien wel tot wel zeven verschillende betekenissen hebben !
Dat klikken lijkt misschien eenvoudig, maar probeer het maar eens. Bij ons verliep het alleszins niet vlot. 😊
We werden begroet door een man, drie vrouwen en een kind in traditionele kledij. Ze namen ons anderhalf uur mee de ‘bush’ in.
Onderweg viel mijn mond meermaals open van verbazing toen de man demonstreerde hoe ze kunnen overleven met wat ze in de natuur vinden en gebruiken.
Ongelooflijk hoe San natuur lezen en gebruiken : spoorzoeken, jagen met wapens die ze zelf maken van takken, maar ook planten gebruiken als medicijn voor alles en nog wat. Tandpijn, diarree, hoofd- of maagpijn, noem maar op, voor alles hebben ze wel een oplossing.
De man liet ons ook zien hoe ze water vinden … onder struiken (!), en vuur maken met twee stokken van verschillende soorten hout en wat gruis van een andere tak.
Tot slot demonstreerde de man hoe ze wild vangen door heel langzaam te sluipen richting de plek waar het dier zich bevindt, om vervolgens met pijl en boog te schieten. Aan de pijl bevestigen ze een natuurlijk gif, dat ze – natuurlijk – ook uit de natuur halen.
Op het einde was er nog tijd voor enkele foto’s en konden we als steun ook hun, hoe kan het ook anders, zelfgemaakte sieraadjes kopen.
Dit was in elk geval een indrukwekkende en leerzame wandeling. Ik zou het absoluut aanbevelen als je in de omgeving bent.
Na deze kennismaking met de San, was het tijd om afscheid te nemen van het prachtige Namibië en de tocht verder te zetten richting Botswana.
Onderweg waren we al grappend aan het bedenken hoe het deze keer bij de grens zou verlopen. Hoeveel tijd zouden we dit keer verliezen? Een uur? Anderhalf uur? En hoeveel stempels zouden we deze keer nodig hebben? 😅
WAT VOND IK VAN NAMIBIE?
Namibië zal me bijblijven als een prachtig land, met zoveel verschillende facetten. Een aanrader om te bezoeken. De natuur, fauna en flora, de vriendelijkheid alom, echt top…
Namibië legde alvast de lat hoog voor onze volgende bestemming : BOTSWANA.
Maar daarover lees je alles in mijn volgende blog. Dus: stay tuned ! 😇
TENSLOTTE
Hopelijk heb ik ook jou een beetje kunnen laten meegenieten van onze ervaringen in dit prachtig land. Misschien ben je er zelf al geweest? Laat het me gerust weten in een reactie hieronder…
EXTRA LEESTIP :
Heb je mijn reisverslag over Zuid-Afrika gemist? Of wil je misschien meteen doorlezen en weten wat Botswana en Zimbabwe ons nog te bieden hadden?
Klik dan gewoon hieronder en je komt onmiddellijk op de juiste pagina terecht.
Veel leesplezier alvast … 🤩
NIEUWSBRIEF
Ben je nog niet ingeschreven op mijn nieuwsbrief? Klik dan zeker HIER.
Zo ben je steeds als eerste op de hoogte wanneer ik een nieuwe blogpost heb.
KLIK HIER OM TERUG NAAR DE HOMEPAGE TE GAAN
Knap gedaan. Knappe reis.
Dankjewel voor je reactie Andrea !
Wat speciaal om daar midden in een Afrikaans land allemaal duitse plaatsnamen tegen te komen. En die nesten in die bomen en dat zand in die verlaten huizen. Ik zou daar nogal foto’s maken; Wat is de natuur toch mooi hé.
Ik hoorde tot voor kort in hartje Antwerpen op mijn werk ook zowat dagelijks een leeuw brullen! Speciaal hé! Hij zat in de zoo maar is verhuisd (en heeft helaas een leeuwin gedood in zijn nieuwe woonplaats).
Ik krijg ook zin om daar naartoe te gaan als ik je artikel lees; Alleen lees ik dan ook iets over temperaturen boven de 40 graden en dan haak in precies toch af!
Dankjewel voor je reactie op mijn blogbericht Mie! We hebben inderdaad prachtige dingen gezien en beleefd in Afrika. En hé, ik heb daar ook massa’s foto’s genomen. Wat een werk was het om daar maar enkele uit te kiezen voor mijn blog!
Wow, hoe tof dat je ook het gebrul van een leeuw kon ervaren in Antwerpen. Dan kan je je wel inbeelden hoe het was om verschillende leeuwen te horen converseren hé.
Ik zou me toch niet echt laten tegenhouden door die temperaturen hoor. Alles boven de 25 gr is voor mij normaal al te warm in België. Het is daar toch enigszins een ander gevoel. En je hebt constant water bij je, en een koele bus, airco. En eerlijk gezegd : alles rond ons was zo mooi en interessant, dat ik er eigenlijk weinig last van ondervond. Ik zou het zo meteen terug doen.
In 2005 een kampeerrondreis gemaakt door Namibië. Als ik jullie verslag lees dan reis ik weer even mee. Wat een mooi en indrukwekkend land. Namibië zit in mijn hart.
Mogen jullie nog vele reizen maken.
Dankjewel voor je leuke reactie. Die kampeerrondreis zal wel heel speciaal geweest zijn! Namibië is inderdaad indrukwekkend mooi en ik kan best begrijpen dat het land in je hart zit! Maar ook Botswana vonden wij verrassend mooi en vriendelijk. Heel die Afrika rondreis zal ons altijd geheugen…