Mijn Boekenplank #17 is helemaal Belgisch geworden. Ik koos voor :
2 thrillers (meteen ook 2 genomineerde auteurs voor de Knack Hercule Poirotprijs 2023) :
– ‘Brussel Blues’, van Wouter Dehairs en
– ‘Rijke mensen sterven niet’, van Jos Pierreux
Maar er was ook plek voor een bijzondere non-fictie :
– ‘Wanneer zien we U terug?’, van Michel Follet
Wil je meer weten over deze boeken? Lees dan zeker verder … 
- 'BRUSSEL BLUES' door Wouter Dehairs - (fictie, thriller) - Uitgeverij Lannoo - 287 blz
- Waarom dit boek?
- Het verhaal :
- Schrijfstijl :
- Mijn mening :
- Tip :
- 'RIJKE MENSEN STERVEN NIET', door Jos Pierreux - (fictie, thriller) - Uitgeverij Vrijdag- 319 blz
- Waarom dit boek?
- Het verhaal :
- Schrijfstijl
- Mijn mening :
- 'WANNEER ZIEN WE U TERUG', door Michel Follet - (non-fictie) - Uitgeverij Vrijdag - 144 blz
- Waarom dit boek?
- Het verhaal :
- Schrijfstijl :
- Mijn mening :
- NIEUWSBRIEF :
- NOG WAT EXTRA LEESINSPIRATIE ?
‘BRUSSEL BLUES’ door Wouter Dehairs – (fictie, thriller) – Uitgeverij Lannoo – 287 blz
Een man stapt het kantoor van privédetective Keller Brik binnen, haalt een pistool tevoorschijn en schiet zichzelf door het hoofd.
Zijn zelfmoord is het startschot voor een gevaarlijke afdaling in de Brusselse onderwereld, waarbij Brik alles dreigt te verliezen.
Zelfs zijn eigen leven.
Waarom dit boek?
Het eerste boek dat ik van Wouter Dehairs las en waarmee hij in 2021 de Knack Hercule Poirot prijs won, was ‘Nachtstad‘ (klik HIER voor mijn recensie). Ik vond het boek zo goed dat ik ook meteen ‘Brussel Blues‘ wou lezen.
Wouter Dehairs was trouwens ook in 2023 één van de genomineerden voor de prestigieuze prijs.
Het verhaal :
‘Brussel Blues‘ start al meteen hevig. De Brusselse privédetective Keller Brik krijgt op zijn kantoor het bezoek van ene Karel Deridder. Wanneer de man voor Brik staat, jaagt hij zich meteen een kogel door het hoofd. Brik kent de man niet, en heeft het raden naar het motief van diens daad.
Wanneer hoofdinspecteur Rina Verstrepen van de Brusselse federale politie ter plaatse komt, verdenkt ze Brik dat hij meer weet over de zelfmoord van Deridder. Het is al meteen duidelijk : Brik is, als voormalige flik, niet populair bij de politie.
Samen met zijn medewerkster Gwen, gaat hij op onderzoek uit. Zo ontdekt hij dat de 17-jarige adoptiedochter van Deridder vermoord werd teruggevonden op de dag van de zelfmoord. Maar ook dat de schoonbroer 14 dagen eerder zelfmoord pleegde.
Maar waarom pleegde ook Karel Deridder zelfmoord? In het kantoor van Brik nog wel!
Buiten deze zaak krijgt Brik ook nog twee andere zaken op te lossen : er is een verdwenen dementerende oude man, en een vermiste vluchteling.
Brik ziet zich uiteindelijk genoodzaakt samen te werken met een Servische gangsterbaas, waardoor hij tijdens zijn onderzoeken in een bendeoorlog tussen Serviërs en Albanezen terecht komt.
Alsof de zaken nog niet ingewikkeld genoeg zijn, moet Brik ook vrezen voor zijn eigen leven…
Schrijfstijl :
Wouter Dehairs opent ‘Brussel Blues‘ met een krachtige proloog. In 76 korte hoofdstukken (waardoor je geneigd bent nog net dat ene volgende hoofdstuk verder te willen lezen, en nog eentje … ), neemt de auteur je mee naar een misdaadwereld vol gewelddadige moorden, inbraken en vechtpartijen.
Dehairs heeft een een zeer soepele schrijfstijl, waardoor het boek zich dan ook vlot laat lezen. De personages van Brik en Gwen worden in dit verhaal wat verder uitgediept, maar met nog genoeg mysterie rond hun verleden om al nieuwsgierig te blijven naar meer.
Ze staan allebei cynisch tegenover het leven, wat onder andere tot uiting komt door hun sarcasme en zwarte humor.
‘Brussel Blues‘ wordt verteld in een tijdspanne van amper zes dagen, waarin het leven van de Brusselse detective meermaals op het spel komt te staan. Er gebeurt heel veel, misschien wel wat té veel om geloofwaardig over te komen.
Op zes dagen tijd wordt Brik immers enkele keren neergeslagen, zelfs neergeschoten en neergestoken. De man heeft ofwel negen levens, of een fantastische engelbewaarder!
Maar dit neemt gelukkig niets weg van de kwaliteit van dit boek.
Ook sterk van Dehairs : net wanneer je denkt dat het verhaal afgerond is, gebeurt er nog wat onverwachts (wat ik hier niet ga delen wegens spoiler alert … 
)
Mijn mening :
Deze ‘Brussel Blues‘ van Wouter Dehairs kon mij ook nu weer bekoren.
Het is dan wel het derde deel in een reeks rond detective Keller Brik, maar kan perfect apart gelezen worden.
Wil je echter meer weten over het verhaal rond Brik en zijn bizarre assistente Gwen, is het wel aangeraden om het vorige boek te lezen. Maar het is dus zeker geen must.
Ik kijk in elk geval uit naar een nieuw boek uit deze serie van Wouter Dehairs, met nieuwe avonturen van Brik en Gwen. Deze twee personages kunnen me zeker bekoren!
Hopelijk worden de hoofdpersonages dan nog verder uitgediept, en komen we nog meer te weten over waarom Brik en Gwen geworden zijn wie ze zijn….
Uit het dankwoord van de auteur blijkt dat het eigenlijk de bedoeling van Dehairs was, een trilogie te maken van het hoofdpersonage Keller Brik.
Uit de epiloog maak ik echter op dat er nog een volgend deel zou komen. Toch? Van mij mag het alleszins. Al ben ik best ook benieuwd naar een ander soort thriller van deze auteur.
Tip :
Tijdens het schrijven van dit boek, luisterde auteur Wouter Dehairs naar muziek, vooral blues. De songlijst staat achteraan het boek met een QR code, zodat je ze zelf kan beluisteren. Best origineel …
‘RIJKE MENSEN STERVEN NIET’, door Jos Pierreux – (fictie, thriller) – Uitgeverij Vrijdag- 319 blz
Een dode migrant heeft een foto in de hand. Op de achterkant staat : ‘Rijke mensen sterven niet’. De identificatie verloopt moeizaam. Hoe kwam de man aan zijn einde?
Het lijkt een ongeluk, maar er kan meer aan de hand zijn. Het onderzoek brengt speurder Luk Borré en zijn brigade in contact met mensenhandel, asielzoekers en huisjesmelkerij.
Waarom dit boek?
Ook Jos Pierreux won reeds de Knack Hercule Poirotprijs (in 2018). Eveneens de Knack Hercule Poirot Pulblieksprijs in 2022.
In 2023 was ook hij één van de genomineerden met ‘Rijke mensen sterven niet‘. Reden genoeg dus om ook deze auteur te lezen.
Het verhaal :
Wanneer in Knokke een dode migrant wordt aangetroffen, denkt de politie eerst aan een ongelukkige val.
Opmerkelijk is wel dat het slachtoffer, de Albanees Florian Lipa, een foto in de hand heeft. Een vrouw en een kind. Met op de achterkant van de foto ‘rijke mensen sterven niet‘.
Speurder Luk Borré wordt op de zaak gezet, want er is toch een vaag vermoeden van verdacht overlijden. Het onderzoek moet echter zo discreet mogelijk gebeuren, want een moord in Knokke? Slecht voor het beeld dat de mondaine badstad wil uitstralen.
Tijdens het onderzoek komen inspecteur Luk Borré en zijn team in contact met mensenhandel, asielzoekers, tot huisjesmelkerij toe.
Bovendien krijgt de badstad te maken met vreemde inbraken en vandalisme. Nog iets wat de badstad wel kan missen voor haar imago.
Is er een verband tussen het overlijden van Florian Lipa en de inbraken? Of toch niet?
Schrijfstijl
Jos Pierreux heeft een mooie schrijfstijl : een vlotte pen, en goede dialogen. Er is plaats voor cynisme, maar ook voor humor – al is dat laatste dan meestal wel galgenhumor (waar ik persoonlijk wel van hou…)
De auteur gaat geen onderwerp uit de weg in ‘Rijke mensen sterven niet‘. Ook een mondaine badstad als Knokke krijgt immers te maken met illegalen en asielzoekers.
Je voelt aan de manier waarop Pierreux migratie in zijn verhaal verweeft, dat hij heel veel research over het onderwerp heeft gedaan.
Maar ook mensenhandel en de oorlog tussen Rusland en Oekraïne komen aan bod in deze thriller.
De hoofdpersonages worden goed omschreven. Ook al las ik nooit eerder een boek over de avonturen van inspecteur Luk Borré, toch kon ik me snel een beeld vormen van hoe het er op het hoofdbureau aan toe gaat, en hoe de verhoudingen onderling liggen tussen de speurders en hun meerderen. Maar ook hoe ze persoonlijk staan tegenover problemen zoals migratie en asielzoekers.
Pierreux zet in ‘Rijke mensen sterven niet‘ perfect in de verf hoe asielzoekers, op zoek naar een beter leven, soms geen kant meer uit kunnen en vaak overgeleverd zijn aan mensen met slechte bedoelingen. Waardoor ze soms in erbarmelijke toestanden moeten proberen overleven.
Dit alles wordt heel realistisch door de auteur verwerkt in het verhaal.
Maar door het boek heen voel je ook hoe de politiek in de badstad vooral waakt over het mondaine imago van Knokke dat niet verstoord mag worden.
Mijn mening :
Zoals elk boek uit de serie met inspecteur Luc Borré, speelt ook ‘Rijke mensen sterven niet‘ zich af in badstad Knokke.
In het begin van het verhaal kreeg ik het gevoel zowaar gegidst te worden door Knokke. Wanneer de politiemensen bijvoorbeeld naar de plek van het gebeuren, of daarna naar het politiebureau reden, kreeg ik net wat te veel info over Knokke.
Sommige straten worden in detail beschreven, er wordt uitleg gegeven over een tentoonstelling die zal plaatsvinden, je leert over de geschiedenis van hotel La Reserve…
Wat voor mij van weinig belang was op zo’n moment. Meer verspreid in het verhaal zou beter geweest zijn. Daardoor vond ik het verhaal ook wat traag op gang komen.
Maar dat werd daarna ruimschoots goed gemaakt, want Jos Pierreux slaagt er grandioos in je mee te slepen in het verhaal, en in de problematieken erin verwerkt. De auteur rondt het verhaal bovendien af met een mooi, ontroerend einde…
‘Rijke mensen sterven niet‘ is reeds het 19de deel in de ‘Luk Borré-reeks’.
En ja, ik zie het best zitten nog een onderzoek van deze inspecteur te volgen …
‘WANNEER ZIEN WE U TERUG’, door Michel Follet – (non-fictie) – Uitgeverij Vrijdag –
144 blz
Vader trok uit liefde voor zijn vrouw naar het rusthuis waar moeder al een tijdje verbleef.
Over een vader die bij elk bezoek zegt: ‘Jongske, we gaan achteruit.’ Over een moeder van wie ik hoop dat ze ooit nog een keer jongske tegen me fluistert.
Geen boek over dementie, geen boek over oud worden. Wel een eerbetoon aan twee mensen die heel oud mogen / moeten worden. Humor, tragiek, poëzie, maar vooral een gezonde dosis dankbaarheid.
Waarom dit boek?
Mijn eigen moeder verblijft sinds enkele maanden in een rusthuis. Ze had het liever anders gezien (ik ook), maar de trappen in haar huis werden haar te veel en te gevaarlijk. Een val en opname in het ziekenhuis deden haar beseffen dat het tijd werd naar een rusthuis te verhuizen. Blijkbaar was ikzelf minder klaar voor deze nieuwe situatie. Ik had er echt moeite mee, beseffend dat dit de laatste halte zou zijn voor een definitief afscheid.
In een gesprek hierover kwam dit boek ter sprake, en besloot ik het te lezen, op zoek naar herkenning van mijn gevoelens.
Het verhaal :
De ouders van Michel Follet verblijven sinds oktober 2016 in zorgcentrum Huis ten Brande. Zijn moeder is 95, zijn vader 93 jaar. Hoewel vader liever in zijn eigen huis was gebleven, is hij moeder toch gevolgd naar het rusthuis. Uit liefde voor haar.
In het boek beschrijft Michel Follet het leven van zijn ouders in het rusthuis. Hij vertelt over de beslissende stap om naar een zorgcentrum te verhuizen, over zijn vader die bij elk bezoek zegt : ‘Jongske, we gaan achteruit’, en over zijn dementerende moeder die haar eigen zoon niet meer herkent.
Maar ook bijvoorbeeld het animatieprogramma, de drank die Michel Follet soms mee naar binnen smokkelt, de zaken die ‘gestolen’ worden en die ‘s anderendaags ergens anders in de kamer teruggevonden worden, komen aan bod.
Eindigen doet ‘Wanneer zien we U terug?‘ in de coronaperiode, toen de bewoners in quarantaine moesten gaan. Een moeilijke en zware periode. Niet enkel voor alle rusthuisbewoners, maar ook voor hun familie en het personeel.
De auteur gaat regelmatig terug in de tijd, en haalt herinneringen op aan zijn jeugd en aan gebeurtenissen met zijn ouders in die dagen.
‘Wanneer zien we U terug?‘ vertelt het verhaal van twee mensen die in een rusthuis terechtkomen en zich daar aan een heel andere leefwijze moeten aanpassen. Want plots zijn er allerlei regeltjes te volgen, en moeten ze samenleven met mensen die ze van haar noch pluim kennen.
Schrijfstijl :
Michel Follet is bekend van radio en tv. Vanwaar waarschijnlijk zijn vlotte pen. Hij beschrijft in dit boek hoe zijn vader het leven in het rusthuis ervaart, maar ook hoe zijn moeder steeds verder wegglijdt in dementie.
In ‘Wanneer zien we U terug?‘ komen zowel grappige, als pijnlijke en gênante situaties aan bod. Ook veel herinneringen uit het verleden worden opgehaald. Waardoor je bijna de indruk krijgt zijn ouders zelf te kennen.
Mensen die zelf ouders in een woonzorgcentrum hebben, zullen veel situaties uit dit boek herkennen.
Mijn mening :
‘Wanneer zien we U terug?‘ is een zeer persoonlijk boek. Auteur Michel Follet brengt een liefdevol eerbetoon aan zijn ouders, je voelt heel veel dankbaarheid.
Het is een aangrijpend boek, met veel herkenbare situaties. En dus vind ik ‘Wanneer zien we U terug?‘ zeker de moeite waard om lezen.
Voor mij persoonlijk heeft het boek zijn doel alvast bereikt. Ik heb er ondertussen vrede mee dat mijn eigen moeder in een woonzorgcentrum verblijft (waar zij ondertussen trouwens haar draai goed gevonden heeft).
En dankzij dit boek zal ik er alles aan doen om ook haar voldoende te tonen hoe dankbaar ik ben dat ze mijn moeder is …
En natuurlijk ben ik nu benieuwd :
Heb jij één van deze boeken al gelezen? Laat mij dan zeker hieronder weten of je mijn mening deelt…
Of misschien heb ik je wel nieuwsgierig genoeg gemaakt om één van deze drie op je lijstje te zetten? 
NIEUWSBRIEF :
WIL JE ALS EERSTE OP DE HOOGTE GEBRACHT WORDEN VAN MIJN NIEUW BLOGBERICHTEN? SCHRIJF JE DAN ZEKER IN OP MIJN NIEUWSBRIEF DOOR HIER TE KLIKKEN.
NOG WAT EXTRA LEESINSPIRATIE ?
Klik HIER voor ‘NICKY’S BOEKENKAST’. Je vindt er alle door mij gelezen boeken op een overzichtelijke manier (met foto van de covers) terug.
Je kan er van elk boek de korte inhoud, de schrijfstijl en mijn persoonlijke mening over nalezen.
Wedden dat je titels gaat toevoegen op je ‘te lezen’-lijstje?
Klik HIER om terug naar mijn Homepage te gaan
Uit elk van je beschrijvingen kan je iets leren, niet alleen over het verhaal maar vooral over de mankementen die er in zitten. In een thriller is het evenwicht tussen net genoeg details en teveel details van het grootste belang. Aan de lezer tonen hoeveel je weet van een onderwerp is altijd fout. Een thriller is geen stadsgids.
Ondertussen heb ik ‘Het Buchinsky incident’ uitgelezen. Hoe Benny de boeiende verhalen van zo’n groot aantal personages in elkaar heeft kunnen weven blijft me een raadsel: metier, meer kan ik niet bedenken. Dikke proficiat.
Dank, Nicky, voor je boekbeschrijvingen, straks even binnenwippen in de Standaard van Oostende, als ik niet wegwaai.
Bedankt voor je reactie Jan. Ik wens je nog veel leesplezier.
Nicole
Je bespreking van de boeken lees ik met zeer veel zin en ze geven me zeker de goesting om al die boeken te lezen (al kan ik jouw tempo niet aanhouden😉🤣)
Hahaha, dank voor je leuke reactie Anita. Je kan mijn tempo niet volgen, zeg je. Maar blijkbaar ligt mijn leestempo, in vergelijking met dat van anderen, nog behoorlijk laag hoor ! Ik probeer gewoon elke dag één à twee uurtjes te lezen (wat extra me-time dus)
Dankjewel voor weer een beschrijving van enkele boeken. Momenteel ligt mijn lezen een beetje stil, maar in februari en maart ga ik veel tijd hebben om wat schade in te halen.
Bedankt voor je reactie Andrea. Mijn lezen gaat nu ook even stil komen te liggen wegens een grote reis. Maar daarna vlieg ik er ook weer in. Alvast veel leesplezier in februari en maart